Dream Infection

วันนี้ได้มีโอกาสกินข้าวเย็นคุยกับเก่งและคนทำงานใน google สองคนที่รับผิดชอบภูมิภาคแถวนี้…  เขาดูง่วงกันพอควรเพราะเห็นว่าเครื่องเพิ่ง landed เมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว  คุยไปคุยมาหลายเรื่อง.. แต่ที่สนใจที่สุดคือ gap minder ซึ่งก็เป็น tool ใหม่ที่ google เพิ่งไป acquired มา  เป็นเครื่องมือทำ data visualization ที่ interactive เหมาะกับการนำเสนอข้อมูลที่ซับซ้อนมาทำใหเข้าใจง่าย  เช่นอัตราการตายเมื่อเทียบกับการเจริญทางเศรษฐกิจระหว่างหลายประเทศ หรือจังหวัด ซึ่งน่าจะเกิดประโยชน์มากกับการสื่อสารเพื่อให้เกิดผลเชิงนโยบาย   ผมเคยเขียนเรื่องนี้ไว้ที่ blog เดิมสนใจคลิกอ่านได้ที่นี่เขาว่าตอนนี้ที่ google head office ทางเข้าจะมี gap minder โชว์หราอยู่ คนที่ google ก็เลยรู้เรื่องนี้กันทั่วไป   สิ่งที่น่าสนใจก็คือการนำข้อมูลสำคัญๆ เช่นข้อมูลสุขภาพคนไทยจากกระทรวงสาธารณสุขหรือ สสส. มานำเสนอ แบ่งตามจังหวัด แล้วเอาไปให้ที่ประชุมผู้ว่าดู รับรองว่าเกิดผลสุดๆแน่ เช่นการแข่งขันของแต่ละจังหวัดเรื่องการตายจากเอดส์ หรือแม้แต่ข้อมูลไข้หวัดนก  อย่างไรก็ตามเขาว่าจะ connect ให้เพราะทางทีมที่ทำ gap minder คงอยากได้ dataset จากประเทศกำลังพัฒนาเพื่อเอาไปทดลองดู หวังว่าคงจะได้ทำอะไรเรื่องนี้ในอนาคตอันใกล้เขาว่าสิ่งที่เขาสนใจคือเรื่องของ content ในไทย  ก็เลยชวนเขาว่าหากจะทำ google books / google scholars นั้นเรายินดีจะลองช่วยกันหา partner ที่สนใจในเมืองไทย เพื่อให้ฐานข้อมูลความรู้ งานวิจัย และหนังสือสำคัญๆเข้าถึงได้โดยคนทั่วไป  ซึ่งอย่างไร TRN ก็คงต้องทำอยู่แล้ว  ไม่ว่าจะทำกับใคร แต่หากมี technology partner ที่มีประสบการณ์มาแล้วก็คงจะดี

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาได้แวะไปที่ร้าน Indus ที่จัด BarCamp Bangkok ครั้งแรกในภูมิภาคแถวนี้

ไปก็สบายใจๆเพราะเห็นคนน่าเก่าๆที่คุ้นเคยกันดีเดินไปเดินมา ในฐานะ sponsor เล็กๆรายหนึ่งก็เลยมาดูว่าเป็นไง

จากนั้น Hunt & Joy และ Keng & 1 ก็บอกว่ามีคนมารวมๆกัน 200 คนในงานนี้ มีมาตั้งแต่คนจากอเมริกามางานนี้โดยเฉพาะ

งานนี้มีทั้งคนไทย ฝรั่ง แขก จีน ครบทุกรส  หลักๆก็พูดไทยและอังกฤษ  (อาหารอินเดีย อร่อยมาก)

แนวการจัดก็ง่ายๆ มีห้องสี่ห้าห้อง ใครมาก่อนก็มาลงชื่อกับหัวข้อที่จะพูดและเวลา จากนั้นก็สลับกันพูด ตั้งกะเช้ายันเย็น

เนื้อหามีตั้งแต่สุดยอดเทคนิคไปจนถึงแนวทางการทำหนัง AV  (Geekship as common denominator)

ตลอดงานได้ยินเด็กๆพูดถึงมนุษย์ที่เรารู้จักเช่น อาร์ท กานต์ มาร์ค ลิ่ว กล้า เสมือนหนึ่งว่าเป็นตำนานในวงการใหม่นี้ เลยรู้สึกแอบดีใจไปด้วย

ประมาณว่าหากมีระเบิดเกิดขึ้นในงาน  เว็บ 2.0 จริงๆของไทยก็คงจะหายไปซะงั้น

เลยมานั่งคิดว่าทำไมงานนี้ถึงสำเร็จ เลยสรุปเอาเองว่าประมาณนี้

0. สำคัญสุด มีคนที่อยากเห็นเรื่องนี้เกิดแล้วตั้งใจทำจริงๆๆๆๆ ทีมเก่งหนึ่งฮันท์ ฯลฯ ผมขอซูฮกมาในที่นี้

1. มี ​Brand Barcamp ซึ่งคนในวงการจะรู้จักอยู่บ้าง และอยากให้เกิดในเมืองไทย เมื่อเกิดขึ้นก็เลยมากัน

2. โลกมันแคบ  สุดท้ายคนที่เป็นคนหลักๆที่ทำเว็บ 2.0 ก็เชื่อมโยงกันอยู่แล้ว เป็น Hubs-nodes  เมื่อมีงานก็เลยชวนกันมาง่าย

3. วิธีการจัดงานแบบง่ายๆสบายๆไม่มีพิธีทำให้คนไม่อึดอัด และอยากมาก

4. เมืองไทยไม่ค่อยมีที่ให้พูดเรื่องแบบนี้กันซักเท่าไหร่ เกิด excess demand

ุ

5. หลายๆคนรู้จักกันออนไลน์ในชื่อต่างๆ โดยเฉพาะกลุ่ม bloggers เลยอยากเจอตัวเป็นๆ

ึ

6. สถานที่จัดอยู่ในเมือง เดินทางไม่ยากนัก

7. The method whose time has come, similar to Pecha Kucha

คิดต่อไปว่าจากความสำเร็จนี้จะทำอะไรต่อได้บ้าง

1. สร้าง community ของ barcamp bangkok ให้แข็งแรงขึ้นอีกจาก interaction online ที่จะเกิดขึ้น   รวบรวม slide / note / video clips ขึ้นออนไลน์  เพื่อจะได้เป็นจุดเชื่อมโยงชุมชนคน  geek ในเมืองไทย

2. นำแนวทางแบบนี้ไปค่อยๆสร้าง community อื่นๆ เช่นสิ่งแวดล้อม โลกร้อน  CSR Design4Development ฯลฯ พัฒนาทีม organizer /method ให้สามารถขยายไปสร้างชุมชนความสนใจเฉพาะแบบนี้อีกหลายๆชุมชน ซึ่งบ่อยครั้งสมาชิกก็คงจะซ้อนกัน และสามารถใช้สมาชิกจาก barcamp bangkok ขยายฐานออกไปได้

3. ต่อยอดชุมชน barcamp bangkok ไปสู่เรื่องดีๆที่เฉพาะมากขึ้น เช่นจัดงานเล็กประมาณว่า barcamp ตอน Internet solution for better society แล้วประกวดไอเดียหรือสิ่งที่ทำอยู่แล้วเพื่อ attract investor / donors.

สิ่งที่ผมเสียดายก็คือไม่มีโอกาสทำความเข้าใจหรือเห็นไอเดียที่ KaosCapital จะเข้าไปหนุนได้ นอกเหนือจากที่พยายามหนุนอยู่แล้ว แต่อย่างน้อยก็คงมีคนสงสัยว่าไอ้ KaosCapital ที่อยู่หลักเสื้อมันคืออะไร

Presentation Zen: Simple Ideas on Presentation Design and Delivery (Voices That Matter) (Paperback)
by Garr Reynolds (Author) | bought from IT-Books shop at Fortune | recommended by Kan (palawat)

 Beyond Reality: A Guide to Alternate Reality Gaming (Paperback)
by John W. Gosney (Author)| bought from IT Books shop at Fortune |
I’m always aroused by the topic! want to do one. Munish introduced me to the stuff sometime ago in India!

Some interesting thought from the preface of the book ‘The Slow Pace of Fast Change’.

It argues that the more connected the network is, the more it would experience the initial slow pace of innovation diffusions even with those with the highest degree of break through.

This goes against the common sense where the more connected, the higher degree of of diffusion. Similarly to the premise outlines in those popular book such as the Tipping point which simply concludes that it is possible to find the CONNECTOR who will spread the news/meme/innovation like a wild fire.

Of course, this paradoxial knowledge is not new, especially if one follows the recent development of network sciences, especially the role of social network threshold in innovation diffusion.

The idea is simple really, most people don’t try or accept new thing unless many of their close friends do. Each person have their own threshold on exactly how many friends it takes to accept new thing. The problem is, as your close friends grow rapidly with the growth of ICT-enabled social networks, the threshold even with the same ratio (such as 2/3) will result in the lower probability for you to accept new stuff. If you are in a room with 100 friends, it will take two third of those people to be convinced before you would. Actually, the more people adding into the social network, the threshold ration tends to change also for the worst. Of course, it would take much longer time before the diffusion happens, but once it does,

This argument is a basic stuff from social network sciences.

Now, this new book ‘the slow pace of fast change’ put forward the same arugment but using Game theory, it basically argues that the decision to accept new innovation depends on the move of so many people in the games, sort of the Nash equilibrium we learned during Econ 101, where everyone tries to maximize their payoff matrix. And exactly because of this, the more connected the game / network, the more time it will take for people to reach their innovation-acceptance decisions, especially in reality people don’t know other people’s moves. When people works on imperfect information, they tends to reserve their move in the safest manner. This can, of course, lead to something like prisoner dilemma where everyone is worst off because of their fear for others.

Anyway, this is quite insightful for people trying to create innovation diffusion or cascade over the Internet, especially those working on web2.0. The initial phase can be slow but once it picks up, the fast chagne could come. The key is to look very very closely to the development of intial responds of various players in your innovation game. Exactly how, once I read the book, I will blog more about this

Today I was presenting to the Thai Health Promotion Foundation sub-committee on its next phase of “ICT Plan for Cyber Health”. It was fun to have the Health Minister joining the meeting unofficially. I was first reviewing the situation of Thai cyberspace on risk behavior among youth. The recent survey found many interesting figure such as over 90% of the online youth use chatting service, out of that 30% goes to meet physically and 18% ended up with having sex with partners known through the Internet. The trend is getting worst everyday with rapid increase in all risk indicators.

The nice thing that came out of the meeting was that the traditional thinking of shutting down risky websites or cracking down dangerous online communities are not enough to combat the problem. The key is to both build cyber-immunity to youth as well as providing them with creative internet environment where young people who shared similar interests can exchange their views/works and evolve into various positive online communities.

One interesting idea from the health minister was that we should unite those positive online communities, especially those web 2.0 in Thailand with various incentive schemes for their members such as various competition on all things creative from music to short movie as well as provide them with BIG BANG opportunity to showcase their digital creative works (similarly to FAT festival). Something like a big & youthful web2.0 showcases and invite massive collaboration from the public. This will provide major incentive for youngsters to explore their creative potential through the digital world and perhaps spend less attention to all those risky behavior.

Although it is the end of his term as health minister, at least he is getting it. I’m sure it’s our job to convince more people like this so that there are more and more support for web2.0 communities in Thailand sustainably.